Een afstammingskaart, geen adressenlijst

De referentiegym voor verdedigende techniek in het moderne kickboksen. Giorgio Petrosyan stond bijna een decennium aan de top zonder noemenswaardig geraakt te worden, wat onder ten-point-must-scoring per ronde vrijwel optimaal is. De gym traint inmiddels zowel vechters die die stijl verslaan als vechters die haar gebruiken — de knock-out van Chingiz Allazov op Superbon kwam uit dezelfde zaal.

Kurosaki Kenji was een Kyokushin-karateka die centraal stond in de eerste generatie Japans kickboksen, en zijn gym is de bovenstroomse bron van de Nederlandse school. Het Amsterdamse Mejiro Gym is ernaar vernoemd. Volg de lijn van vrijwel elke Europese kickboksgym ver genoeg terug en je komt hier uit, wat een vreemde uitkomst is voor een stijl die iedereen nu Nederlands noemt.

De Kyokushin-afsplitsing van Kazuyoshi Ishii, en de organisatie die in 1993 K-1 oprichtte. Dat is het meest ingrijpende feit erover: het rulebook dat vrijwel al het moderne kickboksen gebruikt — stoten, trappen, knieën, geen ellebogen, onmiddellijke clinchbreak — werd hier geschreven om de vraag van een karatepromotor te beantwoorden welke strikingkunst de beste vechter voortbracht.

Het knockdown-karate van Mas Oyama is geen kickboksen, maar het leverde de sport een specifiek type vechter: extreme lichaamsconditionering, hoge trappen als primair knock-outwapen, en — omdat de code stoten naar het hoofd verbiedt — zeer weinig hoofdbeweging. Andy Hugs bijltrap is alleen logisch tegen tegenstanders wier dekking op ronde trappen staat, een Kyokushin-gewoonte meegenomen naar een code die haar afstraft.

Masato was het gezicht van K-1 MAX in Japan en het binnenlandse tegenwicht tegen de Nederlandse en Thaise contingenten — veel handwerk, voorwaartse druk en de bereidheid in elke uitwisseling te zitten. Zijn gym zet de Japanse traditie in de lichtere gewichten voort waarop RISE, Krush en het heropgerichte K-1 nu draaien.

Takeru is de bepalende figuur van het heropgerichte Japanse K-1, en de gym om hem heen vertegenwoordigt wat de binnenlandse scene werd nadat de oorspronkelijke organisatie omviel: kleiner, volledig op Japan gericht, en technisch uitstekend in de lichtere gewichten die sowieso altijd het beste deel van K-1 waren.

De zaal waar de Nederlandse stijl uit voortkwam. Jan Plas trainde in Japan onder Kurosaki Kenji, vernoemde zijn Amsterdamse gym naar die van Kurosaki, en bracht geen lijst technieken mee terug maar een methode — lange padronden met veel volume waarin de coach de vechter nooit tussen combinatie-elementen laat resetten. De overwinningen van Rob Kaman in Thailand in de jaren tachtig waren het bewijs dat de methode reisde, en daarom arriveerden de Nederlanders in 1993 bij K-1 al met de verwachting te winnen.

Thom Harinck bouwde Chakuriki parallel aan Plas' Mejiro, en samen definieerden beide gyms het Nederlandse kickboksen voordat er buiten Nederland iemand oplette. Chakuriki stond bekend om zware, agressieve vechters, en Branko Cikatić die in 1993 de eerste K-1 Grand Prix won kondigde de Nederlandse scene op de meest directe manier aan bij een wereldpubliek.

Golden Glory draaide op schaal: een grote stal, een managementtak die voor de hele roster onderhandelde, en een pijplijn die grote atleten uit andere sporten tot zwaargewicht-kickboksers omvormde. Op zijn hoogtepunt leverde het een aanzienlijk deel van het K-1-zwaargewichtveld. Die concentratie was ook een kwetsbaarheid — toen Golden Glory en het K-1-management in 2011 ruzie kregen, viel een groot deel van de divisie in één klap weg.

De gym van Mike Passenier werd de bestemming voor vechters die de meest agressieve kant van de Nederlandse stijl zochten — druk, kracht en de bereidheid uit te wisselen, wat enkele van de best kijkbare zwaargewichten van het GLORY-tijdperk opleverde. Badr Hari is het bepalende product: technisch uitstekend, werkelijk gevaarlijk, en stilistisch het tegendeel van de conditie-eerst-aanpak die hem versloeg.

Cor Hemmers coachte decennialang aan de top van de sport en leidde later de matchmaking voor GLORY, wat zijn gym een ongewone positie geeft: hij bracht vechters voort en gaf vervolgens vorm aan de organisatie waarin ze vochten. Ernesto Hoost, viervoudig K-1-Grand-Prix-kampioen, is het technische hoogtepunt van de Nederlandse methode — combinatiewerk op een niveau dat niemand in het zwaargewicht sindsdien heeft geëvenaard.

Een van de Amsterdamse zalen die de Nederlandse pijplijn door de K-1-jaren heen draaiende hield. Het K-1 MAX-succes van Andy Souwer is de helderste illustratie van wat de methode op lichtere gewichten doet: dezelfde combinatieketens en dezelfde weigering te resetten, uitgevoerd door een vechter die snel genoeg was om ze op MAX-tempo tegen Buakaw en Masato te draaien.

Buakaws eigen kamp, opgezet nadat hij bij Por. Pramuk vertrok. Het belang ervan voor het kickboksen in plaats van muay thai is de aanpassing die het vertegenwoordigt: een Lumpinee-stadionkampioen die K-1 MAX twee keer won door het clinchspel los te laten en zijn output te herbouwen rond handvolume en de linkse trap. Die aanpassing is de duidelijkste beschikbare demonstratie van wat de clinchbreakregel werkelijk kost.

Het kamp dat Buakaw vormde vóór zijn K-1-jaren, en een nuttige herinnering aan hoe de Thaise pijplijn werkelijk werkt: vechters groeien op in een stadionsysteem dat balans, controle en de latere ronden beloont, en worden dan geëxporteerd naar organisaties die geen van die dingen belonen. Alles wat Buakaw voor MAX moest afleren, leerde hij hier — en de linkse trap die hij behield ook.

Een van de Thaise kampen die zich succesvol aanpasten aan het moderne organisatielandschap, met muay thai-, kickboks- en MMA-programma's naast elkaar. Stamp Fairtex die bij ONE in alle drie de codes uitkomt is daar het helderste voorbeeld van — en een zeldzame kans om dezelfde atleet te zien met en zonder ellebogen en de volledige clinch.

Superbons knock-out van Giorgio Petrosyan is de partij die de grens markeert tussen twee scorefilosofieën. Petrosyans decennium van dominantie rustte op volume-en-verdedigingsscoring; ONE draagt zijn juryleden op partijbeëindigende schade zwaarder te wegen dan opgeteld zuiver raken, en onder dat criterium woog één hoge trap zwaarder dan al het andere. Het kamp is alleen om die partij al het kennen waard.

Een traditioneel Bangkoks kamp dat zich openstelde voor buitenlandse vechters en een van de standaardbestemmingen werd voor Europeanen die Thaise training zoeken. De relevantie hier zit in wat bezoekers zeggen te leren: geen nieuwe technieken maar een andere verhouding tot volume en tempo, en een clinchspel dat de meesten van hen nooit mogen gebruiken onder de regels waaronder ze thuis uitkomen.

Duke Roufus kwam uit de Amerikaanse fullcontactscene — dezelfde familie en hetzelfde tijdperk als Rick Roufus, wiens nederlaag tegen Changpuek Kiatsongrit in 1988 het Amerikaanse kickboksen leerde wat de low kick waard was. De gym die uit die lijn groeide onderwijst beentrappen nu als fundament en exporteert strikers naar MMA, wat ongeveer de meest volledige correctie is die een scene kan maken.