De woordenschat, en waar ze vandaan komt

Een vol punt in knockdown-karate — een knockdown waarna de tegenstander drie seconden niet verder kan. Beëindigt de partij. Kent geen equivalent in kickboksen met handschoenen, waar een knockdown wordt gescoord in plaats van beslissend te zijn.

De organisatie opgericht in 1993 door Kazuyoshi Ishii. De K verwijst naar karate, kickboksen, kungfu en kempo; de 1 naar het vinden van één kampioen daartussen. Haar reglement werd het sjabloon voor vrijwel al het moderne kickboksen.

De axe kick — recht omhoog gebracht en met de hiel neergelaten op sleutelbeen, borstbeen of schedel. Andy Hugs handtekening, en een direct product van een reglement waarin het hoofd alleen met de voet bereikbaar is.

Fullcontactkarate opgericht door Masutatsu Oyama, met blote vuisten gevochten, waarbij stoten naar het hoofd verboden zijn en trappen erheen toegestaan. Via de afsplitsing Seidokaikan de organisatorische en stilistische voorouder van K-1.

De ronde trap in Japanse terminologie. In karatelijnen doorgaans met de wreef of bal van de voet gegooid; het kickboksen paste hem aan om met het scheenbeen te landen.

De Kyokushin-afsplitsing opgericht door Kazuyoshi Ishii, die in 1993 K-1 oprichtte. Verklaart waarom zoveel vroege K-1-kampioenen uit het knockdown-karate kwamen en niet uit het kickboksen.

Japanse staande hybride, in 1985 opgezet door Caesar Takeshi. Staat worpen, staande verwurgingen en staande klemmen toe naast striking; de scheidsrechter zet de vechters overeind zodra de actie de mat raakt.

Een half punt in knockdown-karate — een gedeeltelijke knockdown of duidelijk wankelen. Twee waza-ari staan conventioneel gelijk aan een ippon.

Een ronde trap naar het bovenbeen, aankomend met het scheenbeen. De techniek waaromheen het Nederlandse systeem is gebouwd en de scherpste scheidslijn tussen reglementen — toegestaan in de meeste codes, volledig verboden in Amerikaans en WAKO full-contact.

De Amsterdamse gym opgericht door Jan Plas na training onder Kurosaki Kenji in Japan. Het beginpunt van het Nederlandse kickboksen en de lijn waarnaar de meeste moderne Nederlandse kampen teruggrijpen.

De naam die Nederlandse promotors aan hun werkcode gaven: low kicks centraal, knieën toegestaan, korte clinch, geen ellebogen. De directe voorloper van het GLORY-reglement.

De gecontroleerde wedstrijdvorm van savate, waarbij te veel kracht wordt bestraft en techniek wordt beoordeeld. De vorm op volle kracht heet combat savate.

De savate-stoottrap — de zool van de schoen als een zuiger het doel in gedreven, lineair in plaats van over een boog. Vergelijkbaar met een zijtrap of teep, afhankelijk van de lijn.

De savate low kick — de schoen over de vloer gescheerd tegen het scheenbeen of de enkel. Mikt lager dan een Nederlandse low kick en leunt niet op scheenconditionering.

De savate-zweeptrap — de neus van de schoen in een gebogen baan het doel in gezwiept. Het dichtste savate-equivalent van een ronde trap, maar als precieze puntaanval in plaats van een gezwaaid scheenbeen.

Een savate-trap die met de buitenrand van de schoen aankomt over een slaande baan. Kent geen zuiver equivalent in scheengebaseerd kickboksen, omdat de techniek afhangt van de harde smalle rand van de schoen.

Frans kickboksen, ook boxe française genoemd. Gevochten op speciale schoenen, waarbij elke trap met de schoen moet aankomen in plaats van het scheenbeen. Geen knieën, ellebogen of clinch op welke afstand dan ook.

Een muay-thaivechter. In kickbokscontext gebruikt om aan te geven dat iemand uit het Thaise stadionsysteem komt en niet uit een Europese of Japanse gym.

Een van Bangkoks twee voornaamste muay-thaistadions. Toshio Fujiwara werd er in de jaren zeventig de eerste niet-Thai met een titel, wat het Japanse kickboksen enorme vroege geloofwaardigheid gaf.

De voorwaartse trap — knie hoog opgetrokken, dan de bal of platte voet in de romp of heup gestoten. Functioneert als de jab van het been: eerst afstandsbeheer, dan schade.

Het verhoogde platform waarop Sanda wordt betwist. Heeft geen touwen, dus een tegenstander eraf dwingen is een legitieme scorende actie en positioneel bewustzijn wordt een reëel aandachtspunt.

Chinees fullcontactkickboksen, ook Sanshou genoemd. De enige grote code waarin worpen net zo zwaar scoren als aanvallen, betwist op een verhoogd platform waar de tegenstander eraf dwingen punten oplevert.

Traditioneel Chinees jasjesworstelen. De worpen ervan gingen op in Sanda, en daarom ontwikkelen Sanda-strikers vangsten en dumps die geen enkele van K-1 afgeleide vechter traint.

Een explosieve lineaire inzet vanaf de achterste voet, de handtekeningtechniek van WAKO point-fighting. Geoptimaliseerd om als eerste aan te komen in een code waarin de partij na elke scorende techniek stilligt.

Een lichaamstrap onder de arm scheppen en het standbeen wegnemen. Toegestaan onder Sanda-, shootboxing-, ONE- en Nederlandse regels; verboden onder Amerikaanse, savate-, Kyokushin- en de meeste WAKO-categorieën.

Het scheenbeen naar buiten draaien en de knie optillen zodat een inkomende low kick bot op bot landt. De enige verdediging die de aanvaller actief straft — en een vaardigheid die niet bestaat onder reglementen zonder low kicks.

Staand worstelen om positie op korte afstand. Het grootste verschilpunt tussen reglementen: volledig verboden in Amerikaanse en savateregels, binnen seconden verbroken onder K-1 en GLORY, en onbeperkt onder Sanda en shootboxing.

Een extra ronde om een partij te beslechten die na de reguliere ronden gelijk staat. Een K-1-kenmerk, geërfd door GLORY en de WAKO K-1-categorie. De meeste codes buiten die lijn noteren simpelweg een remise.

In Amerikaans gebruik specifiek de boven-de-gordelcode met een verplicht minimumaantal trappen per ronde. Verwarrend genoeg betekent het elders simpelweg "niet semi-contact" — controleer altijd welke betekenis bedoeld is.

Een afvaltoernooi op één avond, meestal acht vechters en drie partijen om te winnen. Beloont incasseringsvermogen en afmaakkracht boven puntenopbouw, en is het format dat K-1 opbouwde.

Elk moment waarop een vechter de mat raakt met iets anders dan de voeten, of niet zelfstandig verder kan. In vrijwel elk reglement het zwaarst wegende jurycriterium.

Een hoek of uppercut onder de rechterkant van de ribbenkast. Levert een vertraagde ineenzakking op in plaats van directe uitschakeling, en is onder elk reglement toegestaan, ook Kyokushin, omdat hij het hoofd niet raakt.

De voorste arm uitgestrekt richting het gezicht van de tegenstander als fysiek frame. Belemmert zicht en meet afstand tegelijk, maar beschermt lichaam noch been — het is dus een fase, geen stand.

Een stand met linkervoet en -hand voor — de standaard voor rechtshandige vechters. Twee orthodoxe vechters treffen elkaar in gesloten stand, waarin de achterste low kick naar de buitenkant van het voorbeen reist.

Op de pads van een houder slaan om combinaties op tempo te drillen. Het bepalende trainingsmiddel van de Nederlandse methode: lange ronden met veel volume waarin de coach geen reset tussen combinatie-elementen toestaat.

Semi-contactcompetitie op een tatami waarbij de scheidsrechter de partij na elke scorende techniek stillegt. Te veel contact wordt bestraft in plaats van beloond, wat het een wezenlijk andere sport maakt dan ringkickboksen.

Geleidelijke belasting van het scheenbeen zodat het herhaald hard contact verdraagt. Noodzakelijk in elke code waarin het scheenbeen het raakvlak is, en irrelevant in savate, waar de schoen het contact maakt.

Een stand met rechtervoet en -hand voor. Tegen een orthodoxe tegenstander ontstaat een open stand waarin beide voorbenen aan dezelfde kant staan, waardoor de low-kickuitwisseling de bepalende strijd van het duel wordt.

Tijdens de partij wisselen welke voet voorstaat. Strategisch belangrijk omdat het een low-kickplan waardeloos maakt: wie schade op één been opbouwt, verliest die investering zodra het doel verandert.

Het scoresysteem waarbij de rondewinnaar 10 punten moet krijgen en de verliezer 9 of minder. Standaard in het professionele kickboksen, al verschilt scherp wat de 10 oplevert — GLORY weegt volume, ONE weegt schade.