Er bestaat niet zoiets als "de regels van het kickboksen"
Zestien codes zijn in gebruik en ze zijn het oneens over low kicks, knieën, de clinch, worpen, hoofdstoten en schoeisel. Bijna elke discussie over de sport is eigenlijk een discussie over welk rulebook je bedoelt.
Vraag wat er is toegestaan in het kickboksen en het eerlijke antwoord is een wedervraag: onder welke code?
Onder Amerikaanse fullcontactregels mag er niets onder de gordel worden gegooid. Onder low-kickregels is het been een primair doel. Onder K-1-regels zijn knieën toegestaan maar wordt de clinch binnen een seconde verbroken. Onder muay thai is dat een scorende fase waarin je onbeperkt mag werken, en ellebogen mogen ook. Onder savate mag het scheenbeen helemaal niet raken en is de schoen het legale vlak. Onder sanda mag je een trap vangen en de trapper werpen, en dat scoort.
Dit zijn geen variaties op een thema. Ze selecteren verschillende atleten. Bill Wallace stopte ongeslagen als kampioen met één functioneel trapbeen, een loopbaan die alleen bestaat binnen een code waarin niemand het voorbeen mag aanvallen. Semmy Schilt won vier Grand-Prix-titels grotendeels op een frontale trap, wat werkt omdat K-1 de clinch verbreekt en het standaardantwoord op een veel langere tegenstander wegneemt. Rick Roufus verloor in 1988 van een techniek die zijn eigen rulebook hem nooit had laten verdedigen.
Als iemand dus zegt dat een vechter de beste is, of dat een techniek niet werkt, of dat de ene kunst de andere verslaat, is de nuttige vervolgvraag altijd dezelfde. Onder welke regels?
Die vraag is het ordenende principe van deze hele site. Elke techniekpagina noemt de codes die haar toestaan en de codes die haar verbieden. Elke vechter staat in het reglement waaronder hij daadwerkelijk uitkwam. De vergelijker bestaat zodat je twee rulebooks naast elkaar kunt leggen en precies ziet waar ze uiteenlopen. Het is geen muggenziften — het is de enige manier waarop de sport klopt.