Wat 1988 werkelijk leerde, en wat men erover verkeerd begreep
Rick Roufus werd niet overklast door Changpuek Kiatsongrit. Hij had een blinde vlek die van binnen zijn eigen rulebook onzichtbaar was, en dat is een ander en interessanter probleem.
Het verhaal wordt meestal als moraliteit verteld: het Amerikaanse kickboksen dacht dat het goed was, trof echt muay thai, en kwam erachter. Die versie bevredigt en klopt grotendeels niet.
Rick Roufus was een van de beste Amerikaanse fullcontactvechters van zijn generatie en hij stond vroeg voor. Op de handen was hij de betere vechter, en twee ronden lang zeiden de scorekaarten dat ook. Toen passeerde de opgebouwde schade aan zijn voorbeen het punt waarop het nog gewicht droeg, en eindigde de partij op een manier die niets te maken had met wie de betere striker was.
De nuttige lezing is niet dat hij overschat werd. Het is dat zijn reglement hem nooit had gevraagd een low kick te verdedigen, omdat onder Amerikaanse fullcontactregels niemand er een mag gooien. Hij had geen reden blokken te ontwikkelen en had dat dus niet. Dat is geen persoonlijk tekort — het is wat zijn rulebook van hem vroeg.
Daarmee is de partij de duidelijkste gedocumenteerde demonstratie van wat deze site blijft betogen: een reglement staat technieken niet slechts toe. Het bepaalt welke vaardigheden een vechter ooit opbouwt, en laat de rest achter als blinde vlekken die van binnen de code onzichtbaar zijn. De enige manier ze te vinden is vechten onder een andere.
De Amerikaanse scene nam de les op en bewoog richting invoering van de low kick, en de gym die Duke Roufus bouwde onderwijst beentrappen nu als fundament. Dat is ongeveer de meest volledige correctie die een scene kan maken.