De low kick blokken

Checken draait het scheenbeen naar buiten en tilt de knie op, zodat een inkomende low kick bot tegen bot landt in plaats van bot tegen spier. Het is de enige verdediging die de aanvaller actief straft: een goed geblokte trap doet de gooier meer pijn dan de ontvanger, en wie consequent checkt maakt de low kick een onrendabele ruil.

De mechanica is precies en makkelijk verkeerd te doen. De knie komt omhoog en het scheenbeen roteert naar buiten zodat de harde, smalle rand van de tibia de inkomende scheen ontmoet — niet de vlakke binnenkant van het been, die zacht is en simpelweg op een andere manier beschadigt. De voet wijst licht omlaag en naar buiten. Cruciaal is dat het gewicht naar het standbeen verschuift vóór de check, want wie checkt met gewicht op het opgetilde been wordt eraf geveegd.

De prijs van checken is een tel bewegingloosheid, en goede low-kickers buiten precies dat uit. Wie voorspelbaar checkt, kan gefeint worden tot het optillen van het been en er vervolgens met een hoofdtrap overheen worden geraakt, of met handen worden gepakt terwijl hij op één voet balanceert. Het antwoord is, zoals altijd in deze sport, om het niet elke keer te doen.

Onder reglementen zonder low kicks — Amerikaans full-contact, WAKO full-contact, light-contact en point-fighting — bestaat checken helemaal niet als vaardigheid. Daarom worden vechters die vanuit die codes naar K-1- of Nederlandse regels overstappen in hun eerste partijen zo consequent afgestraft: de reflex is nooit gebouwd.