Zwaargewichten over tijdperken ranken vraagt twee dingen tegelijk toegeven
De heerschappij van Rico Verhoeven is werkelijk dominant én de divisie die hij domineerde is dunner dan die waar Hoost, Aerts en Schilt doorheen moesten. Beide zijn waar.
Elke eerlijke poging kickbokszwaargewichten over tijdperken te ranken loopt tegen een probleem aan dat de meeste pogingen simpelweg negeren.
Rico Verhoeven bezat de GLORY-zwaargewichttitel ruim tien jaar, wat niemand in het K-1-tijdperk ook maar benaderde. Dat is een echte prestatie, behaald onder een reglement dat rusten bestraft: GLORY verbreekt de clinch meteen en bestraft passiviteit, dus een zwaargewicht kan niet leunen, vastpakken en herstellen. Verhoeven bouwde een spel rond het uitputten van tegenstanders wier kracht de zijne overtreft, en tegen Badr Hari — twee keer — werkte het precies zoals bedoeld.
Tegelijk kromp de zwaargewichtvijver fors na de ineenstorting van K-1, waarbij een groot deel van de fysieke exemplaren die ooit kickbokser waren geworden in plaats daarvan naar MMA ging. Het veld dat Verhoeven domineerde is niet het veld waar Hoost, Aerts, Schilt en Le Banner doorheen moesten, en anders doen is niet ruimhartig richting hem — het is gewoon onjuist.
Het reglementpunt snijdt ook beide kanten op. Onder een code die rusten in de clinch toestond waren meerdere overwinningen van Verhoeven nipter geweest. Onder de passiviteitsregel van GLORY hadden sommige tragere zwaargewichtpartijen uit het K-1-tijdperk waarschuwingen opgeleverd.
De conclusie is onbevredigend en juist: ranglijsten over tijdperken heen zijn vergelijkingen tussen verschillende sporten met dezelfde naam, en de nuttige vraag is niet wie wint maar waarop de regels van elk tijdperk selecteerden.