K-1 MAX en de beste divisie die de sport heeft gehad
Het toernooi voor lichtere gewichten bracht beter vechtwerk voort dan de zwaargewicht-Grand-Prix die het financierde, en maakte het debat Thailand-Nederland-Japan tot de centrale verhaallijn van de sport.
K-1's geld zat in de zwaargewichten. Het beste vechtwerk niet. K-1 MAX, in 2002 gelanceerd voor de 70 kg-divisie, gaf de lichtere gewichten een wereldpodium en bracht meteen een niveau van technisch striking voort dat de zwaargewicht-Grand-Prix niet kon evenaren.
Albert Kraus won het eerste toernooi door Masato in de finale te verslaan — een resultaat dat direct vestigde dat MAX niet simpelweg een Japanse etalage zou worden. In de jaren erna bezaten of betwistten Masato, Buakaw Banchamek, Andy Souwer en Giorgio Petrosyan allemaal de titel.
Wat het boeiend maakte was dat er een echt debat werd uitgevochten. Buakaw bracht muay thai teruggebracht tot wat K-1-regels overleeft; Souwer en Kraus brachten Nederlandse combinatiedruk; Masato bracht Japans volumeboksen. Onder een reglement dat juist zo was gebouwd dat geen van hen op thuiscodevoordelen kon leunen, werd de vraag welke traditie de betere vechter voortbracht daadwerkelijk getest in plaats van beweerd.
Dat debat is nog steeds de centrale verhaallijn van de sport, en de meeste partijen die mensen aanhalen om het te voeren werden in MAX uitgevochten.