Rico Verhoeven en tien jaar aan de top van een kleinere divisie
De langste zwaargewichtheerschappij uit de geschiedenis van de sport rustte op conditie onder een reglement dat rusten bestraft — en op een divisie met veel minder diepte dan haar voorganger.
Rico Verhoeven pakte in 2013 de GLORY-zwaargewichttitel en hield hem ruim tien jaar vast, wat niemand in het K-1-tijdperk ook maar benaderde. Twee dingen verklaren dat, en slechts één ervan gaat over hem.
Het eerste is de aansluiting op het reglement. GLORY verbreekt de clinch onmiddellijk en bestraft passiviteit, dus een zwaargewicht kan niet leunen, vastpakken en herstellen zoals de code elders toestaat. Verhoevens conditie is zijn bepalende eigenschap, en hij bouwde een spel rond het uitputten van tegenstanders wier kracht de zijne overtreft. Tegen Badr Hari — twee keer — gebeurde precies dat. Onder een rulebook dat rusten in de clinch toestaat, leest hetzelfde duel anders.
Het tweede is diepte, en dat ligt gevoelig. De zwaargewichtvijver kromp fors na de ineenstorting van K-1, waarbij een groot deel van de fysieke exemplaren die ooit kickbokser waren geworden in plaats daarvan naar MMA ging. Verhoevens heerschappij is werkelijk dominant, maar het veld dat hij domineerde is niet het veld waar Hoost, Aerts, Schilt en Le Banner doorheen moesten.
Beide dingen kunnen waar zijn. De heerschappij is een echte prestatie en de divisie eromheen is dunner dan de voorgaande — en elke eerlijke zwaargewichtranglijst over tijdperken heen moet die twee bij elkaar houden.