De vrouwendivisies en de organisaties die er eindelijk voor betaalden
Vrouwen vochten al sinds de jaren zeventig onder deze regels; wat recent veranderde was niet de deelname maar of er een professionele structuur bestond om in te concurreren.
Vrouwen namen al vroeg in de geschiedenis deel aan fullcontact-kickboksen, en de amateurcode onder WAKO kende vrouwendivisies lang voordat de professionele organisaties ze serieus namen. Wat ontbrak waren geen vechters. Het was een structuur die hen betaalde, promootte en rangschikte.
Dat is het afgelopen decennium veranderd, ongelijkmatig. GLORY bouwde een vrouwelijke supervlieggewichtdivisie rond Tiffany van Soest en Anissa Meksen. ONE liet atoomgewicht-kickboksen meelopen met zijn muay-thai- en MMA-programma's, waardoor vechters als Stamp Fairtex op dezelfde gala's in alle drie de codes konden uitkomen. Enfusion en het Europese circuit droegen veel van de diepte daaronder.
Het technische beeld verdient een nuchtere formulering. De reglementen zijn dezelfde, en dus ook de stijlverschillen die eruit volgen: het volume-en-drukspel van Meksen is herkenbaar de Nederlands-Franse lijn, Jorina Baars vocht een van muay thai afgeleid clinchspel en was onder Thaise regels vrijwel onverslaanbaar, en dat van Van Soest is de Amerikaans beïnvloede hoge-dekkingdrukstijl. Dezelfde koppeling tussen code en stijl die de rest van deze site beschrijft geldt onverkort.
De resterende kloof is diepte, niet kwaliteit. Minder atleten per divisie betekent dat kampioenen tegen een kortere lijst verdedigen, en dat is een structureel probleem dat geen regelwijziging oplost.