รุ่นหญิงและการแข่งขันที่จ่ายค่าตัวให้พวกเธอในที่สุด

ผู้หญิงได้แข่งขันในกีฬาคิกบ็อกซิ่งแบบเต็มสัมผัสตั้งแต่ยุคเริ่มต้นของกีฬา และกฎของสหพันธ์วาก็อก (WAKO) ได้จัดให้มีรุ่นหญิงมานานก่อนที่ผู้จัดแข่งขันระดับมืออาชีพจะให้ความสำคัญกับพวกเขา สิ่งที่ขาดหายไปไม่ใช่ตัวนักสู้ แต่คือโครงสร้างที่จ่ายค่าตัว ส่งเสริม และจัดอันดับให้พวกเขา

สิ่งนี้เปลี่ยนแปลงไปในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาอย่างไม่สม่ำเสมอ GLORY ได้สร้างรุ่นซูเปอร์แบนตัมเวทหญิงโดยมีทิฟฟานี แวน โซสต์ (Tiffany van Soest) และอันิสซา เมคเซน (Anissa Meksen) เป็นแกนหลัก ONE จัดการแข่งขันคิกบ็อกซิ่งรุ่นอะตอมเวท alongside กับโปรแกรมมวยไทยและมวยปล้ำผสม (MMA) ซึ่งทำให้นักสู้อย่างแสตมป์ แฟร์เท็กซ์ (Stamp Fairtex) สามารถแข่งขันข้ามทั้งสามรูปแบบในรายการเดียวกันได้ Enfusion และวงการในยุโรปแบกรับความลึกของนักสู้ส่วนใหญ่ในระดับรองจากยอดนักสู้

ภาพรวมทางเทคนิคควรกล่าวให้ชัดเจน กฎการแข่งขันเหมือนกัน และรูปแบบความแตกต่างที่เกิดขึ้นก็เช่นกัน: เกมความหนาแน่นและความกดดันของเมคเซนเป็นสายดัตช์-ฝรั่งเศสที่ชัดเจน, จอรีนา บาร์ส (Jorina Baars) ชกแบบ clinch ที่ได้รับอิทธิพลจากมวยไทย และแทบไม่แพ้ภายใต้กฎมวยไทย, ส่วนสไตล์ของแวน โซสต์คือสไตล์กดดันสูงแบบการ์ดสูงที่ได้รับอิทธิพลจากอเมริกัน การแปลงรหัสกฎเป็นรูปแบบสไตล์ที่เว็บไซต์นี้กล่าวถึงในส่วนอื่นๆ ใช้ได้โดยไม่มีการแก้ไข

ช่องว่างที่เหลืออยู่คือความลึกของจำนวนนักสู้มากกว่าคุณภาพ จำนวนนักกีฬาในแต่ละรุ่นที่น้อยกว่าหมายความว่าแชมป์ต้องป้องกันตำแหน่งกับรายชื่อผู้ท้าชิงที่สั้นกว่า ซึ่งเป็นปัญหาเชิงโครงสร้างที่การเปลี่ยนแปลงกฎใดๆ ก็ไม่สามารถแก้ไขได้