Blokken: de vaardigheid die je alleen ontwikkelt als de regels het eisen

Til het voorbeen op, draai de knie iets naar buiten en ontvang de inkomende trap met de buitenkant van het scheenbeen. Bot tegen bot. De trapper incasseert de schade in plaats van jij. Dat is de hele techniek, en ze is niet ingewikkeld — en juist daarom zit de moeilijkheid ergens anders.

Blokken moet gebeuren vóórdat de trap landt, wat betekent reageren op het vertrek in plaats van op de aankomst. Dat is een herkenningsprobleem, geen bewegingsprobleem. Het vraagt ook dat je blijft staan terwijl er iets pijnlijks naar je been onderweg is, en dat is het tegendeel van het instinct. Beide vergen herhaling onder druk, en geen van beide is te trainen door alleen de beweging te drillen.

Te laat optillen — de trap landt op een onbelast dijbeen, wat meer pijn doet dan op een geplant been. Het verkeerde been optillen, meestal omdat de tegenstander van stand wisselde. En recht omhoog tillen zonder de knie naar buiten te draaien, waardoor je de zachte binnenkant van het scheenbeen aanbiedt in plaats van de harde buitenrand. De derde komt het vaakst voor en doet het meeste pijn.

Deze vaardigheid is waardeloos onder Amerikaanse fullcontactregels en onder WAKO's kick-light- en fullcontactdisciplines, waar niets onder de gordel mag worden gegooid. Vechters die uitsluitend in die codes zijn opgeleid hebben geen reden haar te ontwikkelen en hebben dat doorgaans ook niet gedaan. Dat is hun niet aan te rekenen — het is wat hun rulebook van hen vroeg. Het wordt een probleem zodra ze overstappen naar een code die low kicks toestaat, en het is op deze site de helderste illustratie waarom wij het reglement als ordenend feit behandelen.