Kickboksen vs boksen
Boksers die overstappen zijn meestal beter met hun handen dan wie ook in de zaal en verliezen toch, omdat elke aanname onder hun voetenwerk nu onwaar is.
De handtechniek van het boksen is de diepste in de vechtsport. Een getrainde bokser die een kickboksgym binnenstapt jabt, ontwijkt en countert vrijwel iedereen daar eruit, en dat staat niet ter discussie. Het probleem is alles waar die handen aan vastzitten.
Boksvoetenwerk gaat ervan uit dat niets de benen bedreigt. Een bokser stapt vrij met elke voet, plant gewicht op het voorbeen om een hoek te laden, en ontwijkt zijwaarts met het hoofd naar een ruimte die in het kickboksen een scheenbeen bevat. Elk van die gewoonten is efficiënt in het boksen en duur in het kickboksen. Het voorbeen wordt een doel, de ontwijking loopt in een hoge trap, en de lage stand die een bokser moeilijk raakbaar maakt, maakt hem makkelijk trapbaar.
Afstand is het tweede probleem. Een ronde trap heeft meer bereik dan elke stoot, dus de afstand waarop een bokser zich veilig voelt — net buiten stootbereik — is precies de afstand waarop een kickbokser het gevaarlijkst is. Overstappende boksers worden consequent gepakt in het gat tussen beide afstanden, omdat dat gat in het boksen niet bestaat.
Wat wél overdraagt, en goed overdraagt, is het handspel zelf: de jab, de counter, hoofdbeweging tegen stoten, en begrip van ringgeometrie. De Nederlandse stijl is deels op geleende boksmechanica gebouwd, juist daarom.
De vergelijking omgekeerd doorlopen is minder vleiend voor het kickboksen. Een kickbokser in een boksring verliest de trappen die zijn afstand laten werken en merkt dat zijn handtechniek slechts goed is in plaats van uitzonderlijk. Geen van beide kunsten omvat de ander — ze zijn geoptimaliseerd voor verschillende rulebooks, en elk oogt onvolledig binnen dat van de ander.