Mr. Perfect
Ernesto Hoost
Nederlands uit het boekje: handen om de dekking te verplaatsen, low kick eronderdoor, met eindeloos geduld herhaald. Verdedigend een van de beste checkers die de sport heeft gekend.
Ernesto Hoost is de meest gedecoreerde vechter uit de K-1-geschiedenis en het duidelijkste bewijs van wat het Nederlandse systeem voortbrengt. Vier Grand Prix-titels in zes jaar, niet gewonnen met bovennatuurlijke kracht of formaat — hij was in de finale vaak de kleinste man — maar met een low kick die zo nauwkeurig en zo onvermoeibaar werd opgezet dat tegenstanders het gebruik van een been verloren voordat ze de partij verloren.
Zijn methode was bijna didactisch. Hoost besteedde een ronde aan het vestigen van handen op hoofdhoogte, trok de dekking omhoog en het gewicht naar voren, en begon dan pas het voorbeen te slopen. In de derde ronde kon de tegenstander niet meer van stand wisselen, niet meer checken en de afstand niet meer sluiten. Het oogde onspectaculair tot het moment dat het been het begaf. Mirko Cro Cop, Jérôme Le Banner en Ray Sefo maakten allemaal een versie van dezelfde langzame ontmanteling mee.
Wat zijn carrière in reglementair opzicht bijzonder maakt, is dat ze ondenkbaar is onder elke code zonder low kicks. Onder Amerikaanse full-contactregels was Hoost een verdienstelijke maar onopvallende zwaargewicht geweest; onder het Nederlands afgeleide K-1-reglement was hij bijna een decennium lang onaantastbaar. Hij blijft de vechter die coaches het vaakst aanhalen als ze uitleggen waarom de low kick een strategie is en geen techniek.