Hightower
Semmy Schilt
Afstandsbeheersing als complete strategie. Voorwaartse trap en knie vanuit een bereik dat niemand kon evenaren; bewust onspectaculair en bijzonder moeilijk op te lossen.
Semmy Schilt was ruim twee meter lang, en zijn loopbaan is het duidelijkste geval in het kickboksen van een fysiek kenmerk dat tot systeem werd omgeschreven. Vier Grand Prix-titels, waarvan drie op rij, gebouwd op een spel dat de meeste tegenstanders niet konden oplossen omdat ze er niet dicht genoeg bij konden komen om het te proberen.
De methode was de voorwaartse trap en de knie. Schilt gebruikte de teep zoals een veel kleinere vechter een jab gebruikt — als een constante, ruimtevullende aanwezigheid die vooruitkomen duur maakte. Wie er twee in de romp incasseerde, was de ronde kwijt. En wie tóch sloot, belandde in een clinch tegen een man wiens knieën op hun borsthoogte zaten. Onder de beperkte clinchregels van K-1 had hij maar één knie nodig voor de break, wat hem precies paste.
Zijn overwicht leidde tot een reëel debat over competitief evenwicht, en het illustreert nuttig hoe een reglement uitkomsten vormt: onder een code zonder clinch was hij minder effectief geweest, onder een met onbeperkte clinch juist effectiever. Het smalle venster van K-1 lag toevallig dicht bij het optimum voor zijn bouw.