The Flying Gentleman
Remy Bonjasky
Knieën en trappen uit de lucht, getimed op voorwaartse beweging. Effectief juist omdat het K-1-reglement de worpen verbiedt die het verlaten van de vloer zouden afstraffen.
Remy Bonjasky won drie K-1 Grand Prix-titels met een stijl die in niets leek op de Nederlandse orthodoxie om hem heen. Waar zijn landgenoten geduldig achter handen en low kicks werkten, verliet Bonjasky de vloer — vliegende knieën en sprongtrappen, gegooid met de timing van iemand die precies had bestudeerd wanneer een tegenstander zijn gewicht naar voren zet.
De luchttechnieken waren geen vertoon, ook al oogden ze zo. Een vliegende knie werkt alleen tegen voorwaartse beweging, omdat de sluitsnelheden optellen; Bonjasky's vaardigheid zat in het uitlokken van die beweging en er vervolgens op afkomen. Hij gaf bewust terrein prijs, nodigde de achtervolging uit en lanceerde op de tweede stap. Tegenstanders die leerden afstand te houden neutraliseerden er veel van, en daarom bevat zijn palmares zowel spectaculaire afmakers als behoedzame beslissingen.
Hij is ook een nuttige casus in reglementair risico. Onder Sanda of shootboxing, waar wie door de lucht aankomt gevangen en gedumpt kan worden, zou zijn handtekeningwapen een risico zijn in plaats van een troef. Juist het worpverbod van K-1 maakte die stijl op topniveau haalbaar.