Kyokushin en het knockdown-compromis
Mas Oyama wilde fullcontactkarate zonder handschoenen, en dat kon alleen door stoten naar het hoofd te verbieden — een ruil die een generatie kickboksers vormde.
Kyokushin hield in 1969 zijn eerste All-Japan Open Tournament, en de gebruikte regels beantwoordden een lastig probleem. Oyama wilde karate op fullcontact laten uitvechten, maar blote-vuiststoten naar het hoofd leveren blessures op die geen toernooicircuit kan dragen. Het compromis: geen handschoenen, volle kracht, en helemaal geen handaanvallen naar het hoofd. Trappen naar het hoofd bleven toegestaan.
Dat brengt een specifiek en enigszins vreemd type atleet voort. Lichaamsconditionering wordt extreem, want je incasseert de hele partij lang voluit geplaatste lichaamsklappen. Hoofdbeweging verschraalt, omdat er jarenlang niets met een vuist naar je hoofd is gegooid. En de hoge trap wordt het primaire knock-outwapen, gegooid door vechters die nooit hebben leren vrezen voor een counter-rechtse.
Die combinatie verklaart veel van wat er gebeurde toen Kyokushin-vechters het kickboksen in stapten. Andy Hug bracht de bijltrap — een techniek die logisch is tegen tegenstanders wier dekking op ronde trappen staat. Francisco Filho en Glaube Feitosa brachten hetzelfde. Allemaal moesten ze hoofdverdediging in het openbaar leren. Ishii's Seidokaikan, dat K-1 oprichtte, was zelf een Kyokushin-afsplitsing; de grootste organisatie van de sport kwam rechtstreeks uit dit regelcompromis voort.