Semmy Schilt en het probleem van de tweemetermens
Vier Grand-Prix-titels kwamen van een vechter wiens belangrijkste wapen een frontale trap was, wat iets ongemakkelijks zegt over hoezeer bereik telt onder K-1-regels.
Semmy Schilt won de K-1 World Grand Prix vier keer, vaker dan wie ook. Hij deed dat op ruwweg twee meter lengte, en grotendeels met een teep naar het lichaam en een knie — een arsenaal dat op papier mager oogt naast dat van Hoost of Petrosyan.
De verklaring is het reglement. K-1 verbreekt de clinch vrijwel meteen, wat het standaardantwoord op een veel langere tegenstander wegneemt: naar binnen komen, vastpakken, daar werken. Een kleinere vechter moet onder K-1-regels het gat telkens opnieuw oversteken en wordt er telkens weer uit geduwd, en Schilts frontale trap maakte dat oversteken elke keer duur.
Zijn heerschappij is dus evenzeer een regelargument als een atletisch argument. Onder muay-thai-regels, waar de clinch legaal is en een kleinere vechter kan aanhaken en aangehaakt blijven, is hetzelfde fysieke voordeel aanzienlijk minder waard. Schilts staat tegen topconcurrentie in een volledige-clinchcode zou er hoogstwaarschijnlijk anders uitzien — en dat is geen kritiek op hem maar op de aanname dat de dominantie van een kampioen overdraagbaar is tussen codes.
Hij is het duidelijkste geval op deze site van een vechter wiens grootheid onlosmakelijk is van het rulebook waaronder hij vocht.