GLORY-reglement

GLORY nam het K-1-sjabloon over en scherpte het aan voor een modern televisiepubliek. De toegestane wapens zijn in wezen dezelfde — stoten, trappen en knieën, geen ellebogen — maar de handhaving is op twee punten strenger, en dat verandert hoe partijen eruitzien. Ten eerste is de clinchbreak onmiddellijk en meedogenloos: scheidsrechters halen vechters uit elkaar zodra het zinvolle werk stopt, waardoor de slepende fases die een K-1-partij kunnen vertragen vrijwel verdwijnen. Ten tweede wordt passiviteit aangepakt. Wie rondloopt zonder de aanval te zoeken, krijgt eerst een waarschuwing en uiteindelijk een straf.

Het resultaat is een code met een herkenbaar ritme. GLORY-partijen kennen doorgaans meer volume dan de K-1-gevechten uit de jaren negentig, met minder resetten en meer aanhoudende uitwisselingen. Dat beloont een specifiek type atleet — goed getraind, agressief, op zijn gemak in de pocket — en het is geen toeval dat de succesvolste kampioenen van de organisatie zijn opgegroeid in de Nederlandse traditie van onophoudelijke combinaties naar de low kick.

GLORY standaardiseerde ook het toernooiformat voor het moderne tijdperk, met eenavondstoernooien voor vier vechters naast reguliere titelgevechten, en behield de extensieronde uit K-1 zodat een nipte partij wordt beslist in plaats van in remise te eindigen. Voor de meeste kijkers van nu is het GLORY-reglement simpelweg hoe "kickboksen" eruitziet.