Stoten

De jab is de meest gegooide stoot in het kickboksen en de minst gewaardeerde, omdat het meeste van zijn werk onzichtbaar is. Hij meet afstand, onderbreekt inzetten, verbergt de klappen erachter en — cruciaal in een sport met low kicks — vestigt het hoofd als dreiging zodat de dekking van de tegenstander hoog blijft en zijn gewicht achter. Een kickbokser zonder jab is een kickbokser wiens low kicks alleen aankomen en geblokt worden.

De rechtse directe is de rechte stoot met de achterste hand, en in het kickboksen is het de stoot die het vaakst een partij beëindigt zonder dat er een trap aan te pas komt. Hij gaat vanuit de achterste dekking langs de kortste lijn naar de kin, gedreven door de draaiende achtervoet, de roterende heup en de volgende schouder — een kinetische keten die op de vloer begint en bij de vuist aankomt.

De hoek met de voorste hand komt om de dekking heen over een horizontale boog, en het is de stoot die het betrouwbaarst een vechter vindt die rechte lijnen verdedigt. In het kickboksen heeft hij een extra rol: hij is de standaardpartner van de hoofdtrap. Beide komen van dezelfde kant over een gebogen baan, en een dekking die op de een is afgesteld staat verkeerd voor de ander. Alex Pereira's linkerhoek en linker hoofdtrap zijn het moderne schoolvoorbeeld — de hoek vestigt de reflex, de trap komt erboven aan.

De leverstoot is een hoek of uppercut die onder de rechterkant van de ribbenkast aankomt, in het weke weefsel onder de zwevende ribben waar de lever ligt. Het is een van de weinige aanvallen die onder élk reglement is toegestaan, inclusief Kyokushin knockdown, omdat hij het hoofd niet raakt — en het is de reden dat lichaamsboksen overleeft in codes die verder totaal niet op elkaar lijken.

De overhand is de achterste hand die over de dekking van de tegenstander heen wordt gegooid in een neerwaartse boog en aankomt waar een rechte niet kan reiken. Hij bestaat omdat dekkingen zijn gebouwd om rechte lijnen te stoppen, en een stoot die over de voorste hand reist in plaats van erdoorheen omzeilt de hele structuur.

De draaiende backfist draait het lichaam van de tegenstander weg en brengt de rug van de vuist over een horizontale boog terug, aankomend uit een richting waarop de dekking niet is gebouwd. Hij is toegestaan in elk reglement dat hoofdstoten toestaat, en het is een van de weinige technieken die betrouwbaar scoort tegen een gedisciplineerde tegenstander met hoge dekking — juist omdat die dekking is ontworpen om te stoppen wat van voren komt.