Counteren: de stijl die het scoresysteem beloont

Ten-point-must-scoring per ronde telt wat zuiver landt en geeft niets voor wat mist. Een vechter die vier duidelijke klappen plaatst en er geen incasseert wint een ronde net zo beslissend als iemand die er twintig plaatst en vijftien incasseert. Counteren is dus niet passief — het is een directe optimalisatie van de scorecriteria zoals ze zijn opgeschreven.

Counteren vóór, door de aanval te onderscheppen bij vertrek — de teep op de heup of de check hook wanneer de tegenstander instapt. Counteren tijdens, door de aanval te ontwijken en binnen dezelfde tel te antwoorden. Counteren ná, door de aanval te laten aflopen en de terugkeer naar dekking af te straffen, waar de low kick het meest beschikbaar is. Verschillende vechters leven op verschillende punten van die schaal, en weten welke jij bent is het meeste werk.

Afstandsprecisie, want een counter vanaf de verkeerde afstand is gewoon een trage aanval. Geduld onder druk, want de stijl vereist de tegenstander eerst te laten committeren. En de bereidheid uitwisselingen te verliezen die je niet koos. De faalwijze is een vechter die wacht, nooit committeert, onder GLORY-regels een waarschuwing voor passiviteit krijgt, en een partij verliest waarin hij nauwelijks is geraakt.

ONE Championship draagt juryleden op partijbeëindigende schade zwaarder te wegen dan opgeteld zuiver raken en de partij als geheel te beoordelen. Onder die filosofie kan een counteraar die ruim voorstaat op volume verliezen door één klap. Superbon die Petrosyan knock-out sloeg is de casus, en de les is niet dat counteren verkeerd is — het is dat een stijl geoptimaliseerd voor het ene scoresysteem niet vanzelf optimaal is onder het andere.