การชกตอบโต้: สไตล์ที่ระบบคะแนนให้การยอมรับ

ระบบคะแนนแบบ ten-point-must ที่นับคะแนนเป็นรอบ จะนับเฉพาะการชกที่ลงรอยชัดเจน และไม่มีการให้คะแนนสำหรับการชกที่พลาดเป้า นักชกที่ชกลงได้ 4 ครั้งแต่ไม่โดนชกเลย สามารถชนะน็อกหรือชนะคะแนนในรอบนั้นได้อย่างเด็ดขาด เทียบเท่ากับการชกลง 20 ครั้งแต่โดนชกกลับ 15 ครั้ง การชกตอบโต้จึงไม่ใช่การตั้งรับแบบ passive — แต่เป็นการปรับกลยุทธ์ให้ตรงกับเกณฑ์การเขียนคะแนนอย่างตรงไปตรงมา

ตอบโต้ก่อน: ยิงสกัดการโจมตีตั้งแต่เริ่มเคลื่อนไหว เช่น การเตะตี (teep) ไปที่สะโพก หรือการชกเช็คฮุค (check hook) ขณะที่คู่ต่อสู้ก้าวเข้ามา ตอบโต้ระหว่าง: หลบการชกแล้วสวนกลับภายในจังหวะเดียวกัน ตอบโต้หลัง: ปล่อยให้คู่ต่อสู้ชกจบแล้วลงโทษช่วงที่กลับสู่ท่าป้องกัน ซึ่งมักเป็นจังหวะที่การเตะต่ำ (low kick) จะเปิดช่องได้ง่ายที่สุด นักชกแต่ละคนจะมีจุดเด่นที่แตกต่างกันบนสเกลนี้ และการรู้จุดแข็งของตัวเองคือหัวใจสำคัญของการทำงาน

ความแม่นยำในการวัดระยะ เพราะการชกตอบโต้ที่ปล่อยออกมาจากช่วงระยะที่ไม่ถูกต้อง ก็คือการชกที่ช้าลงเท่านั้น ความอดทนภายใต้แรงกดดัน เพราะสไตล์นี้ต้องการการปล่อยให้คู่ต่อสู้ตัดสินใจก่อน และความกล้าที่จะเสียเปรียบในจังหวะแลกชกที่คุณไม่ได้เลือกเอง จุดล้มเหลวของสไตล์นี้คือนักชกที่รอคอย ไม่เคยตัดสินใจ โดนเตือนเรื่องการเล่นเชิงรับภายใต้กฎของ GLORY และพ่ายแพ้ในการแข่งขันที่แทบจะไม่โดนชกเลย

ONE Championship สั่งให้กรรมการให้น้ำหนักกับความเสียหายที่จบการต่อสู้ มากกว่าการนับจำนวนการชกลงที่ชัดเจน และประเมินการต่อสู้โดยรวม ภายใต้ปรัชญานี้ นักชกที่ตอบโต้และนำห่างด้วยจำนวนการชก อาจแพ้เพียงด้วยการชกเพียงครั้งเดียว กรณีศึกษาที่ชัดเจนคือ ซูเปอร์บอน ที่น็อกจิโอร์โก เปโตรซียน และข้อคิดที่ได้ไม่ใช่การบอกว่าสไตล์การชกตอบโต้ผิด — แต่เป็นสไตล์ที่ปรับให้เหมาะกับระบบคะแนนหนึ่ง อาจไม่เหมาะสมที่สุดสำหรับอีกระบบหนึ่ง