ไฮคิก

ไฮคิกเป็นเทคนิคที่ถูกต้องในทุกกฎกติกา แต่แทบไม่เคยลงเอยด้วยการสัมผัสเป้าหมาย — ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่ทำให้มันมีคุณค่า เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีทักษะ เทคนิคดิบๆ จะประสบความสำเร็จต่ำ เพราะการเตะที่เดินทางเป็นระยะทางไกลในแนวโค้งที่มองเห็นได้ชัดเจน จะให้เวลาแก่เป้าหมายในการป้องกันตัวเอง สิ่งที่จะเปลี่ยนสมการนี้คือ 'การเซ็ตอัพ' และศิลปะแห่งการไฮคิกก็คือการทำให้อวัยวะเป้าหมาย (ศีรษะ) ปรากฏขึ้นก่อนที่ขาจะลอยออกจากพื้น

กลไกมาตรฐานคือการเบี่ยงเบนความสนใจ (Threat displacement) การเตะต่ำซ้ำๆ ฝึกให้คู่ต่อสู้ลดน้ำหนักตัวและศอกลง ในขณะที่การเตะกลางตัวจะดึงการ์ดไปป้องกันที่ซี่โครง จากนั้นไฮคิกจะเดินทางในเส้นทางเริ่มต้นเดียวกัน และพุ่งเข้าใส่การ์ดที่ถูกฝึกให้ลดต่ำลงแล้ว ตัวอย่างเช่น Axe kick ของ Andy Hug, ไฮคิกซ้ายของ Mirko Cro Cop และการต่อย Hook ซ้ายตามด้วยไฮคิกของ Alex Pereira ล้วนใช้หลักการนี้ — การสร้างภัยคุกคามในระดับต่ำเพื่อกระตุ้นปฏิกิริยาตอบสนอง แล้วใช้ไฮคิกฉวยโอกาสโจมตี

ภายใต้กฎกติกา Knockdown ของ Kyokushin ไฮคิกกลายเป็นปัญหาหลักของกีฬาชนิดนี้แทนที่จะเป็นเพียงตัวเลือกทางยุทธวิธี เนื่องจากหมัดต่อยศีรษะเป็นสิ่งผิดกฎ การ์ดจึงนั่งต่ำอยู่รอบๆ ซี่โครงตลอดเวลา และศีรษะเป็นจุดเดียวที่เข้าถึงได้ด้วยการเตะ นั่นคือเหตุผลที่คาราเต้สาย Knockdown ได้ผลิตนักไฮคิกผู้เชี่ยวชาญออกมาหนึ่งรุ่น และทำไมหลายคนในนั้น — Hug, Filho, Feitosa — จึงมาถึง K-1 ด้วยอาวุธ finishing kick ที่สมบูรณ์แบบ

ความเสี่ยงนั้นเป็นสัดส่วน ไฮคิกต้องหมุนสะโพกไปอย่างเต็มที่ ทำให้ผู้เตะยืนขาเดียวเป็นเวลานาน และหากถูกจับได้ นักสู้จะกลายเป็นฝ่ายถูก Sweep ภายใต้กฎกติกาที่อนุญาตให้จับได้ นี่คือการช็อตที่ต้องใช้เมื่ออ่านเกมออก ไม่ใช่ช็อตที่ใช้เป็นจุดเริ่มต้น