Kyokushin knockdown-karate

Knockdown-karate is geen kickboksen, maar geen enkel verhaal over kickboksen werkt zonder. Vechters komen uit met blote vuisten, en de bepalende regel is dat stoten naar het hoofd verboden zijn terwijl trappen naar het hoofd volledig zijn toegestaan. Alles aan de resulterende stijl volgt uit die asymmetrie.

Omdat het hoofd niet gestoten mag worden, is er geen reden om de handen op korte afstand te vrezen, dus staan deelnemers recht tegenover elkaar en wisselen ze lichaamsstoten en low kicks uit op een afstand die onder elk ander reglement zelfmoord zou zijn. Dekkingen zakken. Partijen worden uitputtingsslagen van harde lichaamstreffers, gewonnen door wie meer kan verdragen. Tegelijk blijft het hoofd een legaal doel voor trappen, en juist daarom zijn de high kick en de axe kick zulke gewaardeerde afmaakwapens in Kyokushin — ze zijn de enige manier om er te komen.

De route van Kyokushin naar kickboksen is direct en historisch beslissend. Seidokaikan, de organisatie die K-1 oprichtte, was zelf een Kyokushin-afsplitsing, en een generatie van K-1's succesvolste vechters — Andy Hug met zijn axe kick, Francisco Filho, Glaube Feitosa — kwam uit knockdowncompetitie. Hun gedeelde overgangsprobleem was even consistent: enorme incasseringskracht op het lichaam en tolerantie voor low kicks, gecombineerd met hoofdbeweging die ze nooit nodig hadden gehad tot de dag dat stoten naar het gezicht legaal werden.