Voetenwerk onder een code die je niet laat rusten

Een bokser kan vrij met elke voet stappen omdat niets de benen bedreigt. Een kickbokser niet. Een voorbeen middenin een pas is een voorbeen dat niet kan blokken, dus verplaatsing moet worden getimed op het trapritme van de tegenstander en niet alleen op zijn stoten. Dit is de grootste aanpassing die boksers maken bij een overstap, en de aanpassing die het langst duurt.

Recht achteruit bewegen is onder kickboksregels slechter dan in het boksen, omdat de ronde trap meer bereik heeft dan elke stoot en een terugwijkende vechter precies op de afstand vangt waarheen hij wijkt. Onder een hoek wegstappen haalt je uit de boog van de trap in plaats van erin te blijven, en zet je waar de rotatie van de tegenstander niet kan volgen.

GLORY bestraft passiviteit en van K-1 afgeleide regels verbreken de clinch meteen, wat samen twee klassieke manieren van partijbeheer wegneemt: uitcirkelen en vastpakken. Wie afstand wil beheersen moet dat doen met actieve output — de teep, de jab, de voorste low kick — en niet met verplaatsing alleen. Onder deze codes is afstandsbeheer aanvallend werk.

Schaduwwerk met een bewuste regel: nooit meer dan twee passen dezelfde kant op, en sluit elke terugtrekking af met een aanval. Partneroefeningen waarbij de een alleen trapt en de ander alleen beweegt leren de timing. En padronden waarin de houder je opjaagt dwingen je druk op te lossen terwijl je output levert, en dat is wat de regels zullen vragen.