ล็อกคิกต่ำ: อะไรที่ทำให้เจ็บ และอะไรทำให้พลาด

ความผิดพลาดที่พบบ่อยคือการมองว่าล็อกคิกคือการเหวี่ยงขา ไม่ใช่แบบนั้น พลังงานเกิดจากการหมุนร่างกายทั้งตัวรอบขาที่ยืน — สะโพก ลำตัว และไหล่หมุนพร้อมกัน — โดยขาที่เตะเคลื่อนที่ตามผลของการหมุนนั้น ไม่ใช่เป็นสาเหตุของการหมุน หากขาไปถึงเป้าหมายก่อนสะโพก การเตะนั้นจะไม่มีน้ำหนักส่งเข้ามา ไม่ว่าขาจะดูเร็วแค่ไหนก็ตาม

พื้นผิวที่สัมผัสคือหน้าแข้งส่วนล่าง ประมาณกว้างมือเหนือข้อเท้า และไม่ใช่หลังเท้าเป็นอันขาด หลังเท้าแตกหักง่าย จงพุ่งผ่านเป้าหมาย ไม่ใช่พุ่งไปที่มัน: การเตะควรเร็วที่สุดเมื่อผ่านจุดที่ขาอยู่ ซึ่งหมายถึงการเล็งไปที่จุดด้านนอกของต้นขาฝ่ายตรงข้าม การหยุดการเตะทันทีเมื่อสัมผัสจะลดประสิทธิภาพลงอย่างมาก

ด้านนอกของต้นขา เข้าสู่บริเวณเส้นประสาทเพอโรเนล (peroneal nerve) บนกล้ามเนื้อควอดด้านข้าง คือเป้าหมายคลาสสิก — มันสร้างเอฟเฟกต์ขาตายที่จบการแข่งขันด้วยการสะสมความเสียหาย ด้านในของต้นขามีโอกาสใช้เมื่อstanceของฝ่ายตรงข้ามเปิด และยากต่อการเช็ก (check) มากกว่า แต่ทั้งสองจุดไม่ได้ผลกับขาที่ไม่รับน้ำหนัก นั่นคือเหตุผลที่การเตะควรอยู่ตอนท้ายของคอมโบมือ ที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามต้องโอนน้ำหนักไปข้างหน้า

สาเหตุสามประการครอบคลุมเกือบทุกกรณี การปล่อยมันออกมาแบบโดดเดี่ยว (cold) ทำให้ฝ่ายตรงข้ามเห็นการเริ่มเคลื่อนไหว การปล่อยมันไปที่ขาที่ยกขึ้นแล้ว ทำให้มันชนหน้าแข้งที่ลอยอยู่และทำร้ายตัวเอง และการปรับ stance ให้ตรงก่อนปล่อย ซึ่งเป็นการส่งสัญญาณการหมุน การแก้ไขทั้งสามอย่างนี้เหมือนกัน: เชื่อมต่อการเตะเข้ากับลำดับการชกมือ เพื่อให้มันพุ่งออกมาจากการหมุนที่ฝ่ายตรงข้ามต้องตอบสนองไปแล้ว