กฎมวยคิกบ็อกซิ่งญี่ปุ่น

คำว่า 'คิกบ็อกซิ่ง' (kickboxing) ถูกบัญญัติขึ้นในญี่ปุ่น โอซามุ โน구จิ โปรโมเตอร์มวย และทาทสึโอะ ยามาดะ นักคาราเต้ผู้ผลักดันกีฬาต่อสู้แบบเต็มสัมผัส ได้ศึกษาจากมวยไทยและตั้งคำถามว่าเวอร์ชันญี่ปุ่นจะเป็นอย่างไร คำตอบคือกฎระเบียบที่คงการชกหมัด เตะ และเข่า — ซึ่งทำให้มวยไทยแตกต่างจากมวยสากลอย่างชัดเจน — ไว้ แต่ตัดองค์ประกอบที่ทำให้ผู้ชมญี่ปุ่นเข้าใจการต่อสู้แบบไทยได้ยากออก

กฎระเบียบในยุคแรกนั้นหลวมกว่าในยุคหลัง การทุ่ม (throws) อนุญาตให้ใช้ได้ในช่วงปีแรกๆ ของกีฬา สืบเนื่องจากภูมิหลังด้านยูโดและคาราเต้ของนักสู้ยุคแรกๆ และถูกค่อยๆ ยกเลิกเมื่อมาตรฐานของกีฬากำหนดขึ้นชัดเจน ส่วนศอกนั้นมีการเพิ่มลดเข้า-ออกในกฎระเบียบขึ้นอยู่กับแต่ละโปรโมชันและยุคสมัย สิ่งที่คงที่คือความเน้นหนักไปที่การเตะขาและเข่า ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ไม่มีที่ในวงการคาราเต้ญี่ปุ่น และนักสู้ไทยที่เดินทางมาแข่งขันก็ได้แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพอันเจ็บแสบของอาวุธทั้งสองชนิดอย่างชัดเจน

โปรโมชันญี่ปุ่นยุคใหม่ — อย่าง RISE, Krush, การต่อสู้แบบสไตรกิ้งของ Shootboxing และการกลับมาของ K-1 — ล้วนสืบสายมาจากกฎระเบียบชุดนี้ และวงการภายในประเทศยังคงมีกลิ่นอายความเป็นญี่ปุ่นที่ชัดเจน: การแบ่งรุ่นน้ำหนักที่เบากว่าในยุโรป การสไตรกิ้งเน้นปริมาณและเทคนิค และความต้องการต่อสู้แบบข้ามโปรโมชันกับนักสู้ไทยและดัตช์ที่มีมายาวนาน