การฟิตซ้อมสำหรับสามยก ไม่ใช่การฟิตซ้อมสำหรับห้ายก

การทำงานหนักเก้านาทีพร้อมพักสองนาที สร้างภาระอย่างมากต่อความจุของระบบไกลโคไลติก (glycolytic capacity) และความสามารถในการทำซ้ำการออกแรงระดับสูงด้วยการฟื้นตัวที่ไม่สมบูรณ์ การฝึกซ้อมสำหรับรูปแบบนี้หมายถึงการฝึกแบบอินเตอร์วอลที่ความเร็วหรือสูงกว่าความเร็วในการชกจริง — ออกแรงหนัก 30 ถึง 90 วินาที พักสั้นๆ แล้วทำซ้ำ — พร้อมกับพื้นฐานแอโรบิกที่เพียงพอเพื่อให้ร่างกายฟื้นตัวระหว่างยก การวิ่งระยะยาวช้าๆ เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะเตรียมร่างกายสำหรับจังหวะความเร็วในยกแรก

สิบห้านาทีเปลี่ยนคำถามไปเลย ความจุของระบบแอโรบิกจะเป็นตัวกำหนดว่ายกที่สี่และห้าจะดูคล้ายกับสามยกแรกหรือไม่ นักชกที่หมดแรงมักไม่ใช่คนที่พลังน้อยที่สุด แต่เป็นคนที่ไม่สามารถกำจัดแลคเตต (lactate) ระหว่างยกได้ การฝึกเพิ่มเติมจึงเน้นไปที่ระบบแอโรบิก: การออกแรงต่อเนื่องที่ยาวนานขึ้น ปริมาณการฝึกทั้งหมดที่มากขึ้น และการชกหลายยกที่ความเข้มข้นปานกลาง แทนที่จะเป็นจำนวนยกน้อยๆ ที่ความเข้มข้นสูงสุด

การชิงแชมป์ K-1 หรือ GLORY Grand Prix หมายถึงการชกสามครั้งในคืนเดียว โดยอาจมีเวลาพักประมาณหนึ่งชั่วโมงระหว่างไฟต์ ไม่มีกีฬาต่อสู้รูปแบบอื่นใดที่เรียกร้องสิ่งนี้ มันให้รางวัลกับนักชกที่จบเกมเร็ว — ทุกยกที่ผ่านพ้นไปคือต้นทุนที่ต้องจ่ายในภายหลัง — และทำให้การสะสมความเสียหายกลายเป็นปัจจัยเชิงกลยุทธ์ ไม่ใช่เรื่องรอง การเตรียมตัวเกี่ยวข้องกับการฝึกเซสชันหนักครั้งที่สองและสามภายในวันเดียวกันอย่างจงใจ เพื่อให้ร่างกายได้เผชิญหน้ากับความต้องการนั้นก่อนถึงคืนชิงชัย

K-1 และ GLORY แก้ไขสถานการณ์เสมอด้วยการเพิ่มอีกหนึ่งยก แทนที่จะประกาศผู้ชนะทันที นั่นหมายความว่านักชกทุกคนต้องเตรียมพร้อมสำหรับหนึ่งยกเพิ่มเติมจากที่กำหนดไว้ และยกนั้นต้องเป็นยกที่พวกเขาสามารถชนะได้ ไม่ใช่แค่เอาตัวรอด วางแผนการพักก่อนชก (taper) และการควบคุมจังหวะการชกโดยสันนิษฐานไว้เสมอว่ายกต่ออายุจะเกิดขึ้น