Japanese Kickboxing

Het Japanse kickboksen is waar het woord en de sport begonnen, toen promotor Osamu Noguchi en karateka Tatsuo Yamada in 1966 een Japans antwoord op muay thai wilden bouwen. De vroege regels waren losser dan wat volgde en stonden worpen toe die bij standaardisering geleidelijk verdwenen.

De moderne Japanse stijl kenmerkt zich door technisch volume in de lichtere gewichten in plaats van kracht in de zwaardere. Masato en later Takeru zijn de archetypen: snelle, nauwkeurige bokscombinaties, compacte mechanica die de brede bogen vermijdt die in lichtere klassen gecounterd worden, en de low kick als slotnoot in plaats van primair wapen.

De binnenlandse scene is ongewoon diep door haar structuur. Krush voedt het heropgerichte K-1 onder een identiek reglement, RISE draait een parallel circuit, en cross-promotionele confrontaties met Thaise en Europese tegenstanders blijven gebruikelijk. Een Japanse lichtgewicht heeft veel stijlen bevochten voordat hij internationaal verschijnt.

De Kyokushin-verbinding loopt overal doorheen — Seidokaikan, een Kyokushin-afsplitsing, richtte K-1 zelf op, en de route van knockdown-karate naar competitie met handschoenen vormde het eerste decennium van de organisatie.