กฎซานด้า / ซานโถว

ซานด้าคือคำตอบสำหรับคำถามที่กฎกติกาอื่น ๆ ไม่ได้ตั้งขึ้น: แล้วถ้าการทุ่มนับเป็นคะแนนล่ะ? หมัด เท้า และเข่าเป็นสิ่งถูกต้องตามกฎหมาย แต่การล้ม การกวาดขา และการจับรับก็ถูกต้องเช่นกัน และการทุ่มที่สะอาดจนผู้ทุ่มยืนอยู่ได้จะได้รับการนับคะแนนสูงเทียบเท่ากับการโจมตีที่หนักหน่วง การเพิ่มองค์ประกอบเดียวนี้เปลี่ยนโครงสร้างของกีฬาทั้งกีฬาไป

เวทีก็มีความสำคัญเช่นกัน การแข่งขันจะจัดขึ้นบนเวที Lei Tai ที่ยกสูงและไม่มีเชือกกั้น การผลักคู่ต่อสู้ตกจากเวทีถือเป็นการได้คะแนน นักสู้จึงต้องป้องกันไม่เพียงแต่จากการถูกตีและการถูกทุ่ม แต่ยังต้องระวังการถูกผลักหรือเดินถอยหลังออกไปสู่พื้นที่ว่าง — ซึ่งทำให้การตระหนักรู้ในตำแหน่ง (positional awareness) เป็นเรื่องสำคัญที่มีชีวิตชีวา ในแบบที่ไม่เกิดขึ้นภายในสังเวียนที่มีเชือกกั้น

ในเชิงกลยุทธ์ ซานด้าสร้างนักชกที่ระมัดระวังไม่ทุ่มเทแรงมากเกินไปอย่างถาวร การเตะวงกว้าง (round kick) ที่หนักหน่วงใส่คู่ต่อสู้ที่อนุญาตให้จับรับและทุ่มคุณกลับได้ เป็นการคำนวณความเสี่ยงที่แท้จริง และผลลัพธ์คือสไตล์ที่สร้างขึ้นจากการโจมตีที่รวดเร็วและดึงกลับทันที รวมถึงการเข้า clinch อย่างรวดเร็ว นักสู้ที่ข้ามสายจากซานด้าไปสู่กีฬาคิกบ็อกซิ่งและ MMA — อย่าง Cung Le และ Muslim Salikhov ในบรรดาผู้ที่มีชื่อเสียงที่สุด — มักจะนำสไตล์นั้นมาด้วย: เตะที่รวดเร็ว การจับรับที่ก้าวร้าว และความคุ้นเคยกับ clinch ที่นักชกสายตรง (pure strikers) ขาดไป