แจ็บ (Jab)

แจ็บคือหมัดที่ปล่อยออกมาบ่อยที่สุดในกีฬาคิกบ็อกซิ่ง แต่กลับเป็นหมัดที่ได้รับความสนใจน้อยที่สุด เนื่องจากหน้าที่ส่วนใหญ่ของมันเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบและมองไม่เห็น หน้าที่หลักของมันคือการวัดระยะทาง ขัดจังหวะการรุกของคู่ต่อสู้ ซ่อนหมัดอื่นๆ ไว้ด้านหลัง และ — ซึ่งสำคัญมากในกีฬาที่มีเตะขา — การสร้างภัยคุกคามต่อศีรษะเพื่อให้คู่ต่อสู้ต้องยกการ์ดขึ้นและถ่วงน้ำหนักไว้ด้านหลัง นักคิกบ็อกซิ่งที่ไม่มีแจ็บ ก็เปรียบเสมือนนักคิกบ็อกซิ่งที่เตะขาต่ำจะออกมาอย่างโดดเดี่ยวและถูกสกัดได้ง่าย

หมัดนี้พุ่งตรงออกมาจากท่าการ์ดโดยไหล่ด้านหน้าหมุนตามเข้าไปในหมัด кулаκจะพลิกกลับในช่วงวินาทีสุดท้าย และศอกยังคงต่ำอยู่ ไม่มีการเตรียมตัว (wind-up) และไม่จำเป็นต้องก้าวเท้าสำหรับรูปแบบพื้นฐาน ซึ่งก็เป็นเหตุผลที่มันเร็วพอที่จะใช้เป็นเครื่องมือป้องกันได้ มือด้านหลังยังคงแนบไว้กับคางตลอดการปล่อยหมัด ไหล่ด้านหน้าจะยกขึ้นเพื่อปกป้องกรามขณะที่แขนเหยียดออกไป

ในบริบทของคิกบ็อกซิ่ง แจ็บมีหน้าที่หนึ่งที่ไม่ได้มีอยู่ในมวยสากล นั่นคือ การจัดการกับการแลกเปลี่ยนการเตะ เนื่องจากแจ็บครอบครองการ์ดและดึงดูดความสนใจของคู่ต่อสู้ในระดับศีรษะ จึงเป็นจุดเริ่มต้นมาตรฐานสำหรับคอมโบแบบดัตช์ (Dutch combination) — มืออยู่สูง แล้วตามด้วยการเตะใต้การ์ด นักสู้ยังใช้แจ็บที่แข็งและยาวขึ้นเป็นเบรกทางกายภาพ โดยตบมันเข้าไปที่ใบหน้าของคู่ต่อสู้ที่กำลังรุกเข้ามา เพื่อหยุดการรุกแทนที่จะมุ่งเน้นการเก็บคะแนน

ภายใต้กฎของเคียวคุชิน แจ็บแทบไม่มีอยู่เลย เนื่องจากมีการห้ามชกที่ศีรษะ การขาดหายเพียงอย่างเดียวนี้เองที่อธิบายส่วนใหญ่ของสิ่งที่ดูแปลกตาสำหรับคนนอกเมื่อมองคาราเต้แบบน็อกดาวน์: เมื่อไม่มีแจ็บที่ต้องเกรงใจ นักสู้จะยืนหันหน้าตรงเข้าหาคู่ต่อสู้ ปิดระยะทางทันที และไม่มีการพัฒนาการเคลื่อนไหวศีรษะที่จำเป็นในกีฬาที่ขับเคลื่อนด้วยแจ็บ