เข่าตรง

เข่าตรงเป็นการพุ่งจุดเข่าขึ้นด้านบนเข้าสู่ร่างกายคู่ต่อสู้ ส่วนใหญ่จะพุ่งไปที่ช่องท้องส่วนบน (solar plexus) ซี่โครงส่วนล่าง หรือด้านในของต้นขา เทคนิคนี้ถือเป็นเทคนิคพลังสูงสุดที่มีระยะใกล้ที่สุดและถูกต้องตามกฎหมายในกีฬาคิกบ็อกซิ่ง ความพร้อมในการใช้เข่าถือเป็นเส้นแบ่งที่ชัดเจนที่สุดระหว่างกฎกติกาต่างๆ: ถูกกฎหมายภายใต้กฎ K-1, GLORY, ONE, ดัตช์ และ WAKO K-1 แต่ผิดกฎหมายภายใต้กฎอเมริกันฟูลคอนแทคและโลว์คิกทุกแบบ ผิดกฎหมายในซาฟายต์ (savate) และจำกัดการใช้เฉพาะที่ร่างกายภายใต้กฎซานดา (Sanda) และเคียวคุชิน (Kyokushin)

การเคลื่อนไหวนี้เกิดจากการเหยียดสะโพก ไม่ใช่การยกขา เข่าจะพุ่งขึ้นในขณะที่สะโพกขับเคลื่อนไปข้างหน้าและลำตัวเอนไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างสมดุล หากใช้เพียงการยกต้นขาโดยไม่มีการขับเคลื่อนสะโพก จะไม่มีแรงมวลมาช่วยในการโจมตี มือทั้งสองข้างจะวางบนไหล่คู่ต่อสู้เพื่อสร้างเฟรม (frame) หรือจับบริเวณท้ายทอยในท่า collar tie ขึ้นอยู่กับว่ากฎกติกาในขณะนั้นอนุญาตให้ทำเช่นนั้นก่อนที่ผู้ตัดสินจะแยกคู่ต่อสู้

ภายใต้กฎที่สืบเนื่องมาจาก K-1 เข่าถูกจำกัดอยู่ในช่วงเวลาอันสั้นมาก การ clinch จะถูกแยกออกเกือบจะทันที ทำให้นักมวยมีเวลาใช้เข่าได้เพียงครั้งเดียว — บางครั้งสองครั้ง — ก่อนที่ผู้ตัดสินจะเข้ามาแทรกแซง ข้อจำกัดนี้ส่งผลต่อวิธีการใช้เทคนิคนี้ในคิกบ็อกซิ่งยุคใหม่ แทนที่จะเป็นการต่อสู้ในท่า clinch แบบต่อเนื่องอย่างมวยไทย เข่าจึงกลายเป็นการโจมตีชี้ขาดครั้งเดียวที่เกิดขึ้นในวินาทีที่มือทั้งสองข้างสัมผัสกัน หรือใช้จากระยะไกลเป็นการสกัดกั้น (interception) ต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่กำลังพุ่งเข้ามา